บันทึก42 สาละวิน บันทึก44 นางฟ้า
Dec 07

ร่างแรก นางฟ้า

 เธอเป็นเด็กหญิงยามบ่าย  ในฤดูใบไม้ร่วงโปรย

เป็นสายสีรุ้งลมพัดโชย  โดยใจใครรู้ใคร่เห็น

เป็นลมเย็นๆในป่าชื้นชุ่มฉ่ำ

เป็นเริงระบำรำฟ้อนดงหญ้าป่า

เป็นลายดวงตาบนท้องฟ้ากว้างไกล  ในค่ำคืน

เป็นนางฟ้า ฮาๆๆๆ  ลงมาบนผืนดิน  ให้ฉันชม

เป็นนางฟ้า ฮาๆๆๆๆ  ลงมาให้ฉันชม  บนผืนดิน

เป็นนางฟ้า ฮาๆๆๆ เริงเล่นลม

โปรยกลีบดอกไม้  ดอกไม้ฮาฮา  ดอกไม้  ให้ฉันชม

ในยามบ่าย  ยามบ่าย ฮื้อฮือ

ดอกไม้ปลิว  ในยามบ่าย

เธอเป็นดอกไม้ยามบ่าย  เป็นลายดอกไม้ลอยน้ำมา

ให้ฉันดอมดมในพริบตา  เหี่ยวแห้งโรยราไม่ฟื้นคืน

ลอยไป  ลอยไป  กับสายน้ำเย็นเยือก

ลอยไป  ลอยไป  กลางน้ำตาตื้นตัน

ลอยไป  ลอยไป  ท่ามกลางดอกไม้อุ้มชู อุ้มชู

เป็นนางฟ้า ฮาๆๆๆ  สวรรค์ส่งลงมาให้ฉันชม

เป็นนางฟ้า ฮาๆๆๆ  รับเธอไว้ด้วย  เธอสวยงาม

ในใจฉัน  ให้ร่าเริง  ในทุ่งดอกไม้  มีเสียงเพลง

เพลงกล่อมใจ  กล่อมใจ  ให้สุขใจทุกวันคืน

นางฟ้า ฮาๆๆ

โปรยกลีบดอกไม้  ดอกไม้ๆๆๆ 

ดอกไม้ ฮาๆๆๆ 

นางฟ้า ฮาๆๆๆ   ในยามบ่าย

ผมเขียน(ร่างแรก)ในห้องกระจกสองด้าน  ชั้นล่างของบ้านหลังหนึ่ง 

หลังวัดสวนดอก(เชียงใหม่) ช่วงเดือนธันวาคม  เขียนรวดเดียวจบ

ร้องวนซ้ำไปซ้ำมา  ความรู้สึกเหมือนท่องบทสวดมนต์

จะต่างกันแต่เพียงสายน้ำตา

วันวัน  ผมร้องซ้ำไปมาในท่วงทำนองซ้ำๆ

ขอให้ผ่านเดือนธันวาคมไปได้

Leave a Reply