บันทึก23 อาโย๊ะมาก บันทึก25 กุหลาบ
Oct 28

นาทีแตกสลายในบ่ายวันไม่รู้จบ

 เขียนเพลงนี้ให้เธอ  ถ้าผมรู้ล่วงหน้า ถึงชะตากรรมข้างหน้า

ผมคงไม่ชวนเธอมาอยู่ด้วย

รวดร้าว และทุกข์ทรมาน

นาทีสุดท้ายอันหฤโหดที่ชีวิตหนึ่งจะได้พบสักครั้ง

เราพบมันแล้ว

“จะข้ามคืนนี้  คืนอันยาวนาน ยาวนาน

ข้ามคืนนี้  ความมืดปิดทางไว้ทุกทาง..

อยากนอนปิดดวงตา  หลับแล้วอย่าตื่นขึ้นมาอีกเลย

สู้หน้ากับแดดเช้าได้อย่างไร  หัวใจแหลกเหลวแล้ว  ฮื่อ..”

 พรั่งพรูออกมาพร้อมทำนอง  เนื้อกับทำนองมาด้วยกัน  ไปด้วยกัน

เขียนเสร็จ 27 พฤศจิกายน 2549 ก่อนเที่ยง

ผมเขียนตั้งแต่เช้า  กว่าจะเสร็จก็เที่ยง

เป็นเพลงหนึ่งที่แก้ไขน้อยมาก  พรั่งพรูออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ

เสร็จแล้วเอาเข้าห้องบันทึกเสียงในอีกเดือนต่อมา

ลำพัง  เธอร้องไห้  ร้อง  ร้องไห้.. 

Leave a Reply