บันทึก20 อาโย๊ะมาก บันทึก22 อาโย๊ะมาก
Oct 23

เดอะ  ตุ๊ก  มือโซโลสลัดมหาสมุทร

 ทำไมหนอ?  พบหน้าพี่ตุ๊กแล้วนึกถึงสลัดมหาสมุทร  ขอย้ำต้องมหาสมุทร

ประมาณ ไพเรท อ๊อฟ คาริเบียน  อะไรทำนองนั้น

สลัดสมุทรผู้กล้าเผชิญหน้า  รักเพื่อน  รักลูกน้อง  รักงานที่ทำ

ทักษะฝีมือยอดเยี่ยม  เรียกคลื่น  เรียกฟ้าเรียกฝน-ลม-พายุ-สายฟ้าฟาด–

บันทึกน้อยๆวันที่ 20 กรกฎาคม 2550  เขียนว่า…

“พี่ตุ๊กรออยู่ที่ร้านแล้ว(บราสเซอรี่ ริมน้ำปิง)  หน้าร้านมีป้าย  ระวังหมาดุ 

ผมกลัวหมานะพี่  แต่ตัดใจเหลียวซ้ายแลขวา  เดินย่องเข้าไป  ย่องเบาจริงๆ

พี่กวักมือเรียกทันที  ค่อยยังชั่วหน่อย  ลมพัดเบื้องสูงลงสู่เบื้องต่ำ

เลือดลมไหลดีขึ้น

พี่ตุ๊กพกกีตาร์ไฟฟ้าออกมาพร้อมถุงติดตัว  พี่มาดมั่นมาก 

ราวกับว่าปล้นเรือกลางสมุทรคราวนี้ไม่มีทางพลาด

นักดนตรีมืออาชีพ  มองจากด้านไหนก็เห็นได้ชัดทุกด้าน

เราทักทายกันแบบพี่น้องที่นานๆจะเจอสักครั้งหนึ่ง… 

นึกถึงวันคืนนางฟ้าจากไปใหม่ๆ  ผมไปยืนชะเง้อตอนดึกหลังเที่ยงคืนหลายครั้ง

แต่หยุดอยู่แค่ประตูร้านจริงๆ  ขณะกีตาร์กำลังแผดเสียง

พอนึกจะเข้าไปแล้ว  ผมเศร้า  ผมกลัวจะทนไม่ไหว..”

ตกค่ำแล้ว  เสียงกีตาร์โปรยเป็นข้าวตอก

อาโย๊ะมาก  ดูผิดรูปไปทันที

อิ่มเอมมาก  จนล่วงถึง 5 ทุ่มกว่า

ขอบคุณพี่ตุ๊กจริงๆ  พี่ชายในความรู้สึกเสมอมา

ด้านหนึ่งของดนตรี  มีเรื่องทำนองนี้นี่เอง  ผมหลงชอบน้ำมิตรน้ำจิตน้ำใจ

ดนตรีมีให้กับใครก็ตาม  เดินเข้ามา  และผูกใจไว้..

ขอบคุณจริงๆครับ–มูลค่าของเสียงดนตรี  ไม่รู้จะตอบแทนได้อย่างไร

Leave a Reply