Nov 12

สาละวินออกเดินทาง

 ผมเขียนเพลงนี้  ราวๆปี45หรือ46 ช่วงรอยต่อข้ามปี

เอาไปร้องตามงานต่างๆมาก่อน

ด้วยความรู้สึกเพลงต่อเนื่อง  จาก สาละวิน เวอชั่นของลีซะ ชูชื่นจิตสกุล

เคยเขียนและบันทึกไว้ใน  อัลบั้ม บันทึกคนต้นน้ำ

ผมรู้สึกยังไม่อิ่ม  อยากเขียนต่อ

จึงออกมาอย่างที่ได้ฟังครับ

Nov 11

ชิ มีท่อนแยกของผีร้าย

ชิ สุวิชาน  ชื่อมาพ้องกันอย่างไม่น่าเชื่อ

นักเพลงปวาเกอะญอแห่งมูเส่คี–วัดจันทร์แดนป่าสนแสนไร่

ร่วมเอ่ยเพลงทา  เพลงกวีปวาเกอะญอ

ช่วงท่อนแยกของเพลง

บอกความหมายกันบรรทัดนี้ครับ

“ต่า หมื่อ แฮ ธ่อ เลอ โข่ โกละ

ตา ข่า แฮ ธ่อ เลอ โข่ โกละ

อะ เคอ กิ ดิ เค่อ มี โบ

มา ซี ปวา ซู โข่ อะ เจอ

ผีร้าย โผล่มาทางริมฝั่งสาละวิน

แมงร้ายโผล่มาทางลำน้ำสาละวิน

เสื้อผ้าลายเหมือนต้นบก

มาเข่นฆ่าทำลายล้างชีวิตผู้คน”

ผมประทับใจเพลงทา–เพลงพื้นบ้านโบราณบทนี้มาก

ยังร่วมสมัย  ร่วมสถานการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง

เชิญมาร่วมด้วย..

Nov 10

แม่น้ำในความฝัน

ผมมีความสุขทุกครั้งที่กลับไปสู่แม่น้ำสายนี้

สาละวิน

ภาษาปวาเกอะญอเรียก โคโละโกร

แม่น้ำไหลมาบนผาหิน  ไหลเป็นดอกไม้บาน  ดอกไม้บานดอกต่อดอก

ผมเขียนถึงแม่น้ำสายนี้นับครั้งไม่ถ้วน

(แต่ไม่เคยสักครั้งจะกลายเป็นเพลง)

ตัวละครมากมายกำเนิดมาจากน้ำสายนี้  และจากไปอย่างไร้ร่องรอย

ผมสะเทือนใจทุกครั้ง  ยามคิดรอยอาดูรของผู้คนหนีตาย

แม่น้ำในความฝัน   จริงๆแม่น้ำในความฝัน

เริ่มต้นจากหิมะ  สิ้นสุด ณ ท้องทะเลอันดามัน

เริ่มต้นหนีจากถิ่นกำเนิด  สิ้นสุด ณ ดินแดนจากไป

เราต่างหนีจากถิ่นกำเนิด  พบคุณและเขาด้วยเหตุผลการหนี

สาละวินแม่น้ำในความฝัน

แม่น้ำเดินทางไกล

เพลงแรกที่ผมเขียนแม่น้ำสาละวินด้วยเสียงเพลง

แม่น้ำในความฝัน

Nov 08

โอ้  ไฮแอ็คของอเนก

 กลองสดๆกระหน่ำใส่แม่น้ำ

ฝีมือ อเนกเช่นเคย

มือมังสวิรัติในวันพระ  เล่นกลองเป็นอาชีพ

ขายของในตลาดวัวเป็นงานอดิเรก

เขากระหน่ำติดต่อกันเป็นวันที่สอง-สาม

ไฮแอค(เรียกติดปากติดลิ้นเช่นนั้น) สะบัดราวหางงูกระดิ่ง

สนั่น  จับขั้วหัวใจ

สดๆเนื้อๆในช่วงโซโลกลาง

ต้องยกนิ้วมือร่วมกับโปรดิวเซอร์หลายรอบ  หลายครั้ง

ฟังครั้งใหม่  ยังต้องยกหัวแม่มือให้

มือชั้นเซียนจริงๆ  นิ่งเนียนได้ความรู้สึก 

Nov 07

โจ้ รังสรรค์ มาโซโล(ลับที่สุด)

 กีตาร์ไฟฟ้า เก่าและเก๋ว  ทั้งขรึม ทั้งเคร่งและขลัง

เหมาะมือรังสรรค์มาก  ฟาดโซโลเสียเต็มเหนี่ยว

ซุ่มหาลูกโซโล  แม่โซโล หาลูกหาลายตอนไหนไม่รู้

กลมกลืนกับแม่น้ำมากๆ

โดยเฉพาะท่อนแยก  ฟังซ้ำฟังแล้วฟังอีก  น้ำเสียงนั้นฟังไม่เบื่อจริงๆ

จริงๆครับ  การเกิดขึ้นของโซโลกีตาร์เพลงแม่น้ำ  ลับสุดยอด

ลับจนผมเข้าไปล่วงรู้น้อยมาก  ราวกับเขานั่งต่อล้อต่อเถียงกับแสงจันทร์

บนผิวแม่น้ำ  ห้ามใครมายุ่งเกี่ยว

จนกว่าแสงจันทร์จะละลายหายไปกับแม่น้ำ..

Nov 06

แม่น้ำใหญ่  เพราะลำห้วยไหลลงสู่

 เป็นแม่น้ำใหญ่สายหนึ่ง   ลำห้วยมากมายช่วยกันไหลลงสู่  สู่การเดินทางไกล

ไปมหาสมทุร  จนกลายเป็นเมฆ  เป็นฝน  กลับมาให้คนดื่นกินอีกครั้ง

แม่น้ำชีวิต

ขณะผมกำลังซุ่มซ้อม  ผมนึกถึงเสียงดนตรีแต่ละชิ้นที่จะเข้ามาร่วม

ให้เป็นมโหรีแม่น้ำ

ผมนึกไปถึงเสียงลำห้วยที่จะเข้ามาร่วมพัดพาด้วย

ไวด์ซี๊ด ชุมพล เอกสมญา กำลังบวช(มา8ปีแล้ว)  แต่ผมไม่นึกว่าจะเป็นการบวชในช่วงระยะสุดท้าย

โทร.คุยกันบ้าง  ส่งข้อความให้กันบ้าง

ข้อความที่เป็นบทกวีทั้งนั้น บทกวีสั้นๆ

ประมาณ แคนโค้  หรือแคนโต้ดีๆนี่เอง  

นับได้เกือบ 100 ชิ้น

พระขยันเขียน แคนโต้มาก

ถ้ามีหนังสือสักเล่มหนึ่งใช้ชื่อว่า  พระเขียนแคนโต้ 100 ชิ้น

ชวนเรียกหาไม่น้อย

วันหนึ่ง  ผมรู้ข่าวเขาสึกจริงๆ

เขากลายเป็นลำห้วยสายหนึ่งทันที  ที่จะได้รับการเทียบเทียมให้ไหลลงแม่น้ำ

เขาไม่ปฎิเสธ  

เพลงแม่น้ำ  ชักชวนพระมาร้องเพลงหรือเปล่าเนี่ย

ผมมักพูดติดปาก  เพลงแม่น้ำ  ชวนพระมาร้องเพลงด้วย

ลำห้วยอีกสายจะเป็นใครหนอ   ใจผมนึกไปหาฉับพลัน

โปรดิวเซอร์ของเรานี่เอง  รังสรรค์  ราศี-ดิบ

รับหนักจริงๆ  โปรดิวส์ยังไม่พอ  โซโลให้อีก

ยังต้องร้องอีก  โอ..!!

โจ้ รังสรรค์ ไม่ปฎิเสธ

ชวนกันไหลลงสู่แม่น้ำ

ผมตื่นเต้นมากกับลำห้วยที่มีพระกับศิลปินมาร่วมกันไหล ..ha ha

ไม่ใช่เรื่องเกิดขึ้นง่ายๆนะนี่

ผมอยากเล่าอีกหลายๆอย่าง  ให้แม่น้ำสายนี้ครับ

เพราะมีเรื่องเล่าถึง แม่น้ำ เยอะจริงๆ 

Nov 05

เต็นท์ริมฝั่งน้ำปาย  เมืองปาย

เพลงนี้กำเนิดจากเต็นท์ริมฝั่งน้ำปาย  ที่เมืองปายจริงๆ

น้ำปายไหลผ่านเมืองปาย  ผมผ่านไปตั้งเต็นท์หลายครั้งมาก

ในนาหอมกระเทียม  ในอาณาบริเวณเกสเฮ้าส์บ้าง

ครั้งหนึ่ง  ผมเดินไปตามลำน้ำ

หินลื่นๆอยู่ใต้น้ำ

ตะไคร่น้ำเหมือนเส้นผมนางพราย  สยายสีน้ำตาล

แม่น้ำไหลไปข้างหน้า  ไม่หวั่นว่ามีสิ่งใดกั้นขวาง

ขุ่นข้น  ใสเห็นเม็ดทราย 

คนมานั่งพร่ำรำพันกับแม่น้ำ

แม่น้ำยังไหลใสเย็น 

ผมเขียนเพลงแม่น้ำ  ด้วยความรู้สึก ฉันผ่านมาทางนี้

ผ่านมาดูสายน้ำที่ไหลเรื่อยริน…

เขียนเสร็จแล้วนำไปร้องหลายงาน  กว่าจะได้บันทึกเสียง

นานนับเกือบ 10 ปีที่เดียว(ราวๆปี2542)

ขอให้เพลิดเพลินครับ 

Nov 04

บลองโก้

ฮวก สุดสะแนน  ควงบลองโก้มาใส่ 

มือเพอคัสชั่นที่เขย่าตีตบด้วยหัวจิตหัวใจ 

มอเตอร์ไซค์ของพ่อ  ขาดบลองโก้คงเหงา

ช่วยเติมสี  ให้เห็นอานรถพะรุงพะรังมาตามทาง

Nov 03

เมโลเดียน กับ ดาดี๋

ผมคิดอยู่นาน  “แน่ใจแล้วหรือ  เมโลเดียนจะไปอยู่ในเพลงได้”

เรื่องของเรื่องก็คือ  ผมไม่รู้จักมือเมโลเดียน

ครั้นจะออกไปหา  แหม.. เราต้องการนิดเดียวจริงๆ

ผมชอบน้ำเสียงมันเหลือเกิน

(สุดท้าย)

ผมแอบเอาเมโลเดียนของลูกชาย  เมด อิน เกาหลี  มาฝึกเล่นเสียเลย

ฝึกอยู่หลายอาทิตย์  เพื่อจะเล่นใส่เพลง มอเตอร์ไซค์ของพ่อ

เสียงที่ไม่อาจเทียบเคียงกับมือลื่นไหลได้จริงๆ

แต่ผมก็ชอบความรู้สึกในเนื้อเสียงนั้น  กับมอเตอร์ไคคันนั้น 

ช่างกลมกลืนกันเหลือเกิน  (มอเตอร์ไซค์ไม่มีไฟ กับมือเมโลเดียนฝึกหัดใหม่)

ดาดี๋ หรือ คาซู่  ผมชอบเรียกดาดี๋

นำออกไปร้องเล่นบ่อยๆ  หลายเพลงมีเสียงดาดี๋ 

เสียงของเด็กเล่น  ผมชอบเสียงของเด็กเล่น

พกพาไปทุกหนแห่ง

ดาดี๋ มาอยู่กับเมโลเดียน

โอ..วว์  ฟังดูแล้วกันนะครับ

Nov 02

กลองสะแน  การปรากฎตัวของมือผัดซีอิ้ว

 นฤนาถ  จันทรางกูร  มือผัดซีอิ้ว

แซ่เหล็กโบยแทนตะหลิว  ดูเขาผัดไป  โยกหัวไป

เป็นมื้อผัดซีอิ้วที่น่าดูมื้อหนึ่ง 

แซ่โบยกลองสะแน  ต้องเป็นเสียงนี้เท่านั้น

ช่วยแรเงามอเตอร์ไซค์ของพ่อ  สีไม่ต้องจัดจ้าน

แต่สนุก  น่าลุ้น  และผ่อนคลายอีกต่างหาก

ผัดซีอิ้วทำให้เพลงนี้  อิ่มเต็มขึ้นมาอย่างคาดไม่ถึง

เป็นเสียงหนึ่งที่ผมชอบมาก

มือผัดซีอิ้ว  ไม่ค่อยได้ออกงานบ่อย  เขาบอกอย่างนั้น

เขาเป็นครูช่วยสอนก๊อล์ฟ  อะไรทำนองนั้น

แต่วิชากลองที่เขาเล่นมากว่า 20 ปี  ยังอยู่ในตัวเขา

มือก๊อล์ฟมาฟาดสะแนด้วยแซ่  อร่อยเพียงใดโปรดพิจารณาเมนูเด็ดโดยหทัยพลัน